Refundando a Esquerda

I Encontro de Ecoloxía

2010-09-27T23:50:00.008+02:00

Co I Encontro de Ecoloxía, o proceso de Refundando a esquerda comeza o desenvolvemento dos foros nacionais. O devandito encontro celebrarase o vindeiro sábado, 2 de outubro de 2010, as 10:00 h. no Centro Sociocultural de Fontiñas, sito na rúa Berlín, 13 de Santiago de Compostela.

A continua agresión que o medio natural está a sufrir a mans dun sistema económico baseado nun produtivismo esaxerado e grotesco, fai necesaria unha urxente confluencia de todos os sectores sociais que estean dispostos a traballar para reverter esta situación. O movemento ecoloxista xunto coa esquerda alternativa e transformadora teñen moito que dicir e facer pola consecución desta confluencia que facilite a articulación das ferramentas adecuadas para o desenvolvemento dunha loita eficaz, tanto nas rúas como nas institucións, contra a degradación do medio ambiente.

Xa que logo, estades todas e todos convidados a participares no I Encontro de Ecoloxía para establecer as Bases ecoloxistas para unha sociedade con futuro

FOLGA, FOLGA... FOLGA XERAL

2010-09-27T23:31:00.004+02:00

Para Constantino Trillo, in memoriam, que morreu triste e deprimido por acoso laboral

Contra o paro, contra o capital, folga, folga... folga xeral” berrabamos algúns “inxenuos” hai trinta anos cando nos estaban a desmantelar as industrias da comarca. E acudiamos, puntualmente, ás manifestacións que moitas veces finalizaban no desaparecido estadio do Inferniño. E as súas gradas estaban case –ou máis– cheas que cando xogaba o vello Racing. Naqueles tempos, xa un algo afastados, Tino Trillo era profesor nun instituto de Ferrol e militaba nun dos partidos comunistas escindidos do PC. Andaba sempre coas bandeiras republicanas nas costas e tiña un certo seguimento de xente nova. Tamén algunha de máis idade. Recordo que sempre se poñían na cola das manifestacións para entrar no estadio coas súas bandeiras, dar unha volta á pista de atletismo e subir á torre de maratón colocando a súa –a nosa– insignia. ¡Onde van eses tempos! Folgas xerais que nesa altura houbo que facer.

Manifestacións continuas que a xente seguía. E case todas contra o PSOE, a besta negra ó servizo do capitalismo neoliberal. Non, como din os ligh, os supostos modernos, os que –segundo se di, que eu non o creo– chupan de todo aquí e acolá e os que se enriqueceron ilicitamente –eu tampouco o creo– nalgures e nallures. Saberano eles. E que vaian ó ceo libres de pecado. Tino Trillo, como tanta outra xente, acabou crendo neste persoal autodenominado socialista. E por esas andaba cando se lle botaron enriba. Naturalmente, a dereita fascistoide que padecemos. Supoño que actuarían correctamente, porque neste estado de dereito sempre todo se fai ben e acorde coa lexislación vixente. Se Tino vivise iría, con certeza absoluta, á folga do 29. Malia que tivese relación ou militancia no PSOE. Eu, aínda que ese día non teño docencia, tamén vou ir. E quero que me desconten a parte salarial correspondente, que, é moi posible vai ser unha cantidade importante. Máis ou menos 200 euros. Pero a violencia coa que nos está tratando este goberno ós traballadores, que vén sendo unha continuación da de Aznar, á súa vez seguidista da de Felipe González, e a connivencia co gran capital esixe que haxa que dar contestación, e firme e convincente. E, se for posible, moi maioritaria. Canto máis cedamos, máis nos van machacar. De plantarmos cara, se cadra, algo se pode parar. As eleccións municipais –e varias autonómicas– están á beira. Eles verán o que fan. Acabar nos brazos dun PNV que é a dereita pura e dura –amigos do BNG na Galeuscat, por certo– para aprobar uns orzamentos antisociais é grave. Moi pernicioso.

Síntome moi comprometido co proxecto da refundición da esquerda. Paréceme fundamental, pouco para min pero moito para meus fillos, meu neto, meus amigos e amigas máis novos e para a xente que está aí detrás de nós. E por iso o reproduzo:
“A asemblea comarcal de Ferrolterra manifesta o seu apoio á folga xeral convocada para o vindeiro 29 do presente mes polas confederacións sindicais de Comisisóns Obreiras a Unión Xeral de Traballadores e a Confederación Intersindical Galega. Esta asemblea defende a necesidade dunha folga xeral para deter a ofensiva do neoliberalismo que no Estado español e no conxunto da Unión Europea estase a traducir nos axustes económicos brutais inxustos socialmente e regresivos laboralmente.

O goberno español está a poñer o poder político ao servizo do capital poñendo en bandexa a posibilidade do desmantelamento completo do estado de benestar e das conquistas sociais derivadas da loita secular do movemento obreiro. Un estado de benestar e unhas conquistas que, cos seus sistemas de educación e sanidade, pensións e protección social, salarios mínimos e dereitos sociolaborais básicos, implican unha certa redistribución da renda exercida polo Estado que, de non facerse, contriburía a aumentar o proceso de acumulación de capital. Eis o que se pretende: nin máis nin menos que esa porción de renda sexa trensferida ás mans do capital.
Ante esta situación a asemblea comarcal de Ferrolterra de Refundando a Esquerda fai un chamamento á participación na folga xeral e convoca a facer un esforzo a prol da unidade sindical”.

Atrigo escrito por Xosé María Dobarro, catedrático de Lingua e Literatura Galena na Universidade da Coruña, e publicado no Diario de Ferrol

O proceso Refundando a esquerda continua a súa andaina

2010-09-02T23:06:00.007+02:00

Como ben sabedes o punto de partida deste proceso foi o pasado 5 de xuño, no acto que tivo lugar no Teatro Principal de Santiago de Compostela, que viu a súa continuidade na Iª Xuntanza Aberta que se levou a cabo no Centro Sociocultural e Xuvenil “O Ensanche” o 19 de xuño.

Nesta xuntanza, ademais de escoller o Grupo Motor, decidiuse crear catro foros; Ecoloxía, Memoria Histórica e Cultura, Feminismo e Economía Social.

Para proseguir co traballo iniciado, o pasado 21 de agosto os integrantes do grupo motor do Proceso Refundando a Esquerda reuníronse, en Santiago de Compostela, para artellar o comezo destes foros e regular o seu correcto funcionamento.

E do diálogo mantido nesta xuntanza saíron os seguintes acordos:

1.- Promover a creación de foros comarcais
2.- Foro de ecoloxía
2.1.- Confírmase a data de 2 de outubro para a súa celebración
2.2.- O foro terá a estrutura de mesa redonda consistente en ponencias (30' aprox.), debate (45' aprox.) e conclusións (20' aprox.).
3.- Celebración dun foro de Memoria Histórica e Cultura o 20 de novembro

I Asemblea de Refundación da Esquerda

2010-06-24T21:13:00.002+02:00

"Creamos Alternativas, Construímos Movemento, Refundamos A ESQUERDA"

En paralelo co proceso Refundando a esquerda na Galiza, Izquierda Unida federal puxo en marcha un proceso de Refundación da esquerda social e política, un proceso de converxencia que pretende construír un bloque alternativo ao neoliberalismo. Ante a situación política, económica e social existente, faise aínda máis necesaria unha ampla converxencia de organizacións, persoas e forzas de esquerdas para dar resposta aos ataques que sofre a maioría social e a clase traballadora, desde as institucións internacionais, a dereita política e económica e desde o Goberno.

Dentro deste proceso atópase a I Asemblea de Refundación da esquerda política e social, cuxo principal obxectivo é empezar a elaborar un programa estratéxico de esquerdas. Pretendemos iniciar un debate político no que participen activistas sociais e políticos que se foron vinculando durante estes meses ao proceso a través dos Foros, representantes de organizacións sociais e sindicais e militantes de Esquerda Unida.

A devandita Asemblea desenvolverase o 26 de xuño en Fuenlabrada, Madrid, e contara con presenza dunha delegación galega formada por 13 persoas algunhas pertencentes a Esquerda Unida e outas que proveñen de distintos ámbitos da esquerda social.

Máis información

Refundar que, porqué e para que?

2010-06-15T21:47:00.003+02:00

Non fai falta indagar profundamente para descubrir unha contradición que está en nós mesmos. É parte do sentido común, imprégnanos sen que nos deamos conta. Vexamos en que consiste.

A Historia parece un gran río que nos arrastra sen poder influír no seu curso. Sentímonos insignificantes. Todo o máis, a azarosa salvación individual depende da habilidade de cada cal para agarrarse a algún taboleiro flotante e buscarse a vida. Mellor lle irá se consegue instalarse nunha balsa relativamente segura. E aínda que compartamos percorrido, alterar o destino común preséntase como tarefa inabordable.
Como individuo podo rebelarme contra o meu destino, pero no colectivo síntome impotente fronte a un Destino determinista, inexorable, que non podo alterar.

Somos persoas libres, eliximos (relativamente) mostro futuro; sentímonos responsables dos nosos actos. A conciencia de actuar ben ou mal nolo recorda. Por iso podemos arrepentirnos. Falo de ben ou mal no seu amplo sentido. Podo lamentar un comportamento criminal, pero tamén dun erro de cálculo que faga fracasar o meu negocio, ou dunha temeridade que provoque un accidente. Neses casos expóñome, desgraciadamente post festum, que podería actuar doutro xeito.

Mantemos un sentido de responsabilidade colectiva dentro de grupos menores nos que parece posible influír en comportamento doutros, pero a sociedade en conxunto móstrase como unha multitude cega e xorda a xestos e palabras, gobernada pola forza das cousas.
Isto é fetichismo: as cousas personifícanse e as persoas cosifícanse.

Con todo, se analizamos o devir dos feitos históricos, descubrimos que en cada momento do pasado houbo disxuntivas, Os comportamentos que determinaron o que aínda era futuro puideron ser outros. Só cando o presente transfórmase en pasado non se pode volver escribir.

Os comportamentos comúns a moitos individuos, que determinan o desenvolvemento dos acontecementos, baséanse en ideas compartidas, adquiridas socialmente, sobre o que debe e pode facerse. Este sentido común témolo sen ser do todo conscientes de como, onde e cando o adquirimos. E xeralmente coincide co interese dun grupo social dominante, con maior capacidade para difundir o seu pensamento.

A historia desenvólvese conflictivamente; e cada momento crítico ofrece varias saídas. A que entre elas se impón finalmente depende da ideoloxía dominante, que pon a cada un no seu sitio, no seu novo sitio. Isto pode supor tanto un avance como un retroceso. Os cambios serán vistos de distinto modo por cada individuo ou grupo, pero na práctica adoita aceptalos, polo menos pasivamente, a maioría. A falta de principios universais compartidos por todos ou case todos, rexerán os da clase que impoña a súa hexemonía.
En termos xerais, a clase hexemónica coincide coa clase dominante. Isto é sempre así cando unha sociedade alcanza unha configuración estable. A estabilidade, naturalmente, nunca é eterna. Por variadas razóns prodúcense cambios nos grupos en presenza. Un grupo poderoso decae ou se fragmenta. Altérase o equilibrio e chega a ser inestable. Nestas condicións basta unha conxuntura desfavorable (fame negra, guerra perdida, bancarrota...) para terminar de rompelo. Estala unha crise, que durará ata que se resolva e alcáncese un novo equilibrio máis estable.

As saídas diferirán segundo as forzas en conflito. Unha clase en ascenso aumentará as súas forzas cando os seus membros adquiran conciencia de clase. O termo non é unha palabra baleira: a clase dominante sempre a ten. Unha clase subalterna necesita adquirila. Durante moito tempo pode existir sen ter conciencia de si mesma. Se a adquire, convértese en suxeito e pode propiciar cambios no seu favor. Cambios para liberarse ou cambios para consolidar o seu dominio.

A estrutura social é complexa. Ademais das clases que chegaron a adquirir conciencia de si hai colectivos pouco definidos, que non se identifican a si mesmos, ou que de forma máis ou menos imprecisa identifícanse por razóns históricas con outro grupo do que non forman parte. A ambigüidade da súa situación pódeos facer oscilar entre os dous polos da contradición principal, e da súa postura diante da crise dependerá a saída.
Un grupo poderá impor a súa solución se acumula maiores forzas que os seus adversarios. Para iso necesita alianzas, convencendo a unha maioría social para que apoie as súas propostas. Niso consiste a hexemonía. Mentres unha clase a consérva, está segura. Cando a perde, deixa de estalo.

A revolución francesa decantouse en favor da burguesía, porque xa entón a súa ideoloxía era hexemónica. Non se foi máis aló do que compartía con campesiños e proletarios fronte á nobreza. Revolucións anteriores triunfaron parcialmente ou fracasaron, en función de que os seus actores tivesen ou non unha ideoloxía dominante.

Lenin insistiu sempre na necesidade do proletariado de ser hexemónico para impor a súa solución. Gramsci, en tempo de refluxo revolucionario, desenvolveu a idea de constituír un necesario bloque hexemónico de esquerda. Pero no seu tempo quen lograron imporse foron os fascistas, de confusa ideoloxía, pero que foron capaces de atraer a unha parte das masas traballadoras cara ás súas propostas, por máis que fosen falsas e ocas.

Fai xa meses que estalou a que pola súa magnitude é tal vez a maior crise da historia. A súa aparición brusca foi un mazazo para as tranquilas conciencias acomodadas da sociedade liberal. Por algún tempo, as clases burguesas sentíronse inseguras. Falouse tanto da necesidade de refundar o capitalismo como de substituílo. Se as clases populares tivesen a punto unha proposta hexemónica amplamente compartida, poderíanse impor solucións favorables para elas. Non foi así. O desconcerto da burguesía durou pouco, e a falta de resposta contundente das clases subordinadas reaccionou coas súas propias solucións que, provisionalmente polo menos, permítenlle resolver a crise ao seu favor, en detrimento de a gran maioría, que pagará os desmáns dos máis ricos. Consolida así a súa ideoloxía, que nesta época baséase en convencernos de que non hai solucións fora do capitalismo liberal. Os temerosos de onte mesmo levantan de novo a voz. Sostenella e non enmendalla.

Por esta vía, ao capitalismo que morre sucédelle... o capitalismo transformado. E non precisamente en algo mellor. Como a raíz da crise é sistémica e non puramente de conxuntura, unha saída falsa porá máis difícil o futuro. Pode conducir, de caída en caída, a un mundo peor, que non por iso deixará de ser o mundo real.

A idea hoxe hexemónica é que a evolución natural, a única posible, conduce inexorablemente á sociedade realmente existente. As estruturas económicas actuais son unha forza da natureza e non cabe resistirse a ela. Non existe nin pode existir outro modo de produción e distribución que o mercado e as súas leis inflexibles. E iso nun momento en que "o mercado" (personificado coma se fósese un ser vivo, un suxeito animado: así, anímase ou desanima, está alegre, ou indeciso...), ese mercado, está baixo o control duns poucos individuos que acumularon un inmenso poder económico. A ficción dun mercado libre e igualitario é unha farsa.

Desenmascarar esa farsa é a tarefa sempre difícil de "a esquerda". O termo esquerda ten o inconveniente e ao mesmo tempo a vantaxe dunha certa indefinición ideolóxica. Inconveniente, porque propicia que baixo el se acubillen mercancías avariadas. Vantaxe, porque a súa propia ambigüidade faio ser un punto de partida razoablemente amplo para iniciar unha converxencia entre os prexudicados, que son maioría, polo actual estado de cousas.

Pódese partir da idea dunha esquerda transformadora. Iso tampouco define moito se non se identifica o sentido da transformación. Hai que supor que é cara á xustiza, a igualdade, a eliminación da explotación, a transparencia na xestión, a extensión da cultura...

Estas ideas son, por desgraza, bastante ambiguas e foron usadas por farsantes e gaioleiros. Tamén por xentes ben intencionadas con prácticas diverxentes. Problema case conxénito da esquerda é chegar a disxuntivas en que a diferente concreción dos cambios, o seu maior ou menor radicalidade ou velocidade dividírona. Non pode excluírse a traizón, propiciada polo labor de zapa de poderes que ven en perigo. Natural que ocorra así, cando clases que poden aliarse coxunturalmente só están dispostas a avanzar xuntas ata chegar a un certo punto, e non máis aló.

Convencer a unha ampla maioría do necesario e urxente que é cambiar as bases desta sociedade para evitar un desastre de escala planetaria, podería alterar ese punto en que comeza a diverxencia entre clases non antagónicas, e permitiría a formación dun bloque social alternativo.

A disxuntiva segue sendo, como dixo Rosa Luxemburgo fai máis dun século, socialismo ou barbarie. Un capitalismo transformado, sen dinámica acumulativa, é unha quimera. Imposibilitado de crecer eternamente, está chegando aos seus límites, que son os do planeta. A partir de agora, con crecemento cero ou en declive obrigado, só pode crecer devorando partes do propio sistema. E empeza polo máis fácil, coa súa facción dominante especulativa arrebatando o que pode á súa parte produtiva, e en definitiva ao mundo do traballo e á natureza ferida, as fontes únicas de toda riqueza. A transformación social é agora máis que nunca unha necesidade, non unha opción.

Os movementos sociais, pola súa propia natureza, teñen obxectivos concretos e limitados. Nacen, crecen... e se estancan ou debilitan, sexa por conseguir os seus obxectivos limitados, sexa por fracasar e frustrarse. Teñen que ser superados por medio dunha actuación sinéxgica que os transfigure e unifique axuntándoos nun proceso converxente, politizándoos, sempre que eses obxectivos concretos sexan armonizables. Cremos que maioritariamente o son. A sociedade "utópica" que anhela a inmensa maioría é seguramente a mesma.

Para unificar movementos máis ou menos espontáneos aburados por necesidades inmediatas, faise necesario un debate clarificador, amplo, desprexuiciado, isto é, que non prexulgue nada. A confluencia de vontades é posible sé se deixan de lado xuízos mal fundados sobre os outros. Unicamente os explotadores do traballo alleo, os parasitos sociais, non están chamados a ese debate.

Do proceso deberá saír unha forza política non estéril, en que a hexemonía dos traballadores, entendidos no seu máis amplo sentido, póidase impor neste tempo de crise ás forzas que atrasan a auténtica saída, que son os que reconducen a situación, unha e outra vez, ao momento de partida.

Sen lograr a formación dunha verdadeira esquerda transformadora, en definitiva anticapitalista (e polo momento non é necesario precisar máis), a crise pode causar tal estrago que faga case imposible unha sociedade mellor.

Correspóndenos, como forza máis organizada e maioritaria da esquerda, con todos os nosos defectos e carencias, facer o chamamento a quen coa súa mellor vontade estean dispostos a aproveitar esta oportunidade, tal vez a última favorable, para dar un envorco á situación e impedir a consolidación do monstruoso fetiche que é hoxe a economía capitalista.

Xogámonos moito. Posiblemente, xogámonolo todo.

J. J. Guirado
Coordinador Comarcal de Esquerda Unida Pontevedra

I xuntanza aberta do proceso Refundando a esquerda

2010-06-13T22:14:00.004+02:00

O acto do pasado 5 de xuño significou unha pequena pausa no proceso de reflexión iniciado por REFUNDANDO A ESQUERDA. As expectativas, de primeiras, cumpríronse.

Mais, agora, temos que comezar a camiñar xuntos e xuntas. Como dicía o poeta, non hai camiño, faise camiño ao andar. E temos que andar. A forma de andar a marcaremos entre todos e todas.

Este proceso só é entendible desde o contributo, desde a achega, desde a radicalidade democrática, desde a participación activa das persoas e organizacións que cremos que, en efecto, os tempos son chegados para artellarmos a nosa alternativa.

Somos conscientes do naufraxio das prácticas que procuraron humanizar ou domesticar o capitalismo. Día tras día, as novas semellan representar unha volta de porca máis na nosa caluga. Case non nos deixan respirar. E sobre todo, non nos deixan pensar. Porque non queren. Os versículos deste credo capitalista eloxian o desánimo, a desazón e, por riba de todo, a resignación porque “non hai alternativa posible”.

MENTIRA! Haina.

Temos que unirnos para facer fronte e loitar contra a imposición do novo contrato social do século XXI que vulnera as normas máis elementais da nosa dignidade.

O camiño non será doado. As dúbidas e os medos poboarán as beiras. Só coa lucidez do diálogo e do encontro poderemos vencelos. E se somos quen de iniciar este camiño con sinceridade e transparencia estaremos en disposición, quizais, de vencer ao capitalismo e convencer á sociedade de que hai alternativa ao sistema capitalista. Que é posible facer economía de forma máis humana e en estreita relación coa resposta ás necesidades reais das persoas. Que é posible convivir coa Nai Terra.

O sábado 19 de xuño de 2010, na I XUNTANZA ABERTA DO PROCESO REFUNDANDO A ESQUERDA citémonos todos e todas co ilusionante traballo de iniciar o camiño cara a construción da nosa alternativa, transformadora e anticapitalista.

Vémonos o 19!

Saúdos e apertas

PSOE e BNG deben estar tamén no proceso, terían que mover ficha

2010-06-11T17:50:00.016+02:00

"As voces críticas" da "esquerda real" teñen cabida (na refundación), pero "parece que as súas direccións non van camiñar pola mesma senda ca nós". No acto do sábado "houbo xente que chorou, profundamente emocionada".

Entrevista a Yolanda Díaz, Coordinadora Nacional de Esquerda Unida en Galicia Hoxe.

"Era necesario dar un paso atrás e voltar ás orixes. Por iso escollimos un termo como é "refundar", porque hai que voltar á natureza das cousas para constituír unha alternativa ao actual capitalismo depredador". En apenas seis liñas resume Yolanda Díaz (Fene, 1971) como coordinadora nacional de Esquerda Unida (EU), a razón de ser do movemento transformador e de converxencia "Refundando a Esquerda" que este mesmo sábado sentou as bases en Compostela nun multitudinario, "fermoso" e "emocionante" acto -ata con bágoas- que reuniu a medio milleiro de persoas clamando polo cambio e que se pretendía plural e aberto ás voces máis críticas da esquerda, desde todos os ámbitos sociais e políticos, que haberán formar o novo "bloque social".

Obxectivo cumprido?, Acadouse esa pretendida representación plural?
Sen dúbida. Queremos converxer con todos os homes e mulleres da esquerda transformadora. E quizais iso foi o máis emocionante do acto. A xenerosidade, o compromiso e a pluralidade das distintas voces que alí estabamos.

Voces do ámbito sindical, cultural, intelectual... e tamén político. Non teñen cabida PSOE e BNG neste proceso?
Nós non podemos determinar esa cuestión. Son eles os que terían que mover ficha. O que nós temos claro é que as voces críticas do BNG e do PSOE, eses homes e mulleres que son da esquerda real, claro que teñen cabida neste proceso. E deben estar neste proceso. Pero parece que as súas direccións, tanto no Bloque como no PSOE, non van camiñar pola mesma senda que nós.

Apélase, como xa ocorre noutros partidos, ao necesario achegamento á sociedade. Está a cidadanía tan farta dos políticos na súa vertente tradicional? Está EU afastada tamén dos cidadáns?
Unha das mensaxes que quedaron claras o sábado é que había que recuperar a democracia en termos radicais, facer a democracia nosa, participar nela, cambiar cara a formas máis participativas. É certo que as organizacións políticas deufradamos, e é certo que estamos afastadas da cidadanía crítica de esquerdas, e é verdade tamén que a cidadanía quere máis. Temos que cambiar as formas organizativas e de loita, situarnos nos problemas do mundo actual no noso país. Fixemos unha lectura autocrítica e constatamos que hai que rachar con eses mecanismos. As poucas fórmulas de experiencias participativas que hai son todas marabillosas e cara a ese camiño temos que ir. Eu apelo a Saramago, a ese ensaio sobre a lucidez que fala dos cidadáns críticos e lúcidos, e que nos di que a forza está en nós. Ou participamos na democracia todos os días ou non hai saída. A saída está en nós.

O manifesto de "Refundando a Esquerda" alude aos erros cometidos. É ese afastamento da cidadanía un deles? Como se van solventar?
Temos obriga de facer autocrítica, e iso fixemos. Creo que son poucas as organizacións políticas que o fan, e ademais o teorizan e o escriben. Na novena asemblea federal fixemos unha reflexión moi autocrítica do que estaba pasando na nosa organización, que non soamente tiña eivas polas cuestións da norma electoral, que si que é certo que nos prexudica, senón porque erramos en moitas das accións tácticas e estratéxicas. Coincidimos en que era necesario dar un paso atrás e voltar ás orixes. Por iso escollimos un termo como é refundar, volver á natureza das cousas e arincar cun programa profundamente anticapitalista. Voltar á raíz para seren capaces de constituir a alternativa. Hai xente moi desilusionada e temos que xerar esperanza.

Perdeuse a confianza?
Como di o noso manifesto, a esquerda foi unha esperanza para miles de homes e mulleres na historia, e temos que recuperala, porque o necesitan, porque é posible cambiar as cousas, atacar as políticas depredadoras do capitalismo que se reflicten nas medidas de axuste do goberno. Teñen que poder confiar en nós, e iso hoxe non acontece.

Que sensación deixa o acto deste sábado en Santiago?
Cremos sinceramente, e sen prexuízo de que fagamos unha valoración máis serena, que foi un acto ben fermoso, emocionante. O máis importante é que a xente estaba xa demandando que comezase o proceso de debate e de camiñar conxuntamente. Houbo xente que chorou, persoas que estaban profundamente emocionadas, foi un acto marabilloso. E moi necesario en Galicia.
Cal será o próximo paso? Teremos a seguinte cita o día 19 de xuño en Compostela para constituír un primeiro lugar de encontro no que sentar os alicerces do que ten que ser ese debate inicial, de ideas, de posta en común.

Sentades o proceso na base da conservación da identidade propia de Galicia e a autodeterminación...
Somos unha organización política federal, e tamén a única formación que ten ben definido o seu modelo de Estado. Unha federación con absoluta capacidade de autogoberno e nese sentido traballamos en Galicia, como por certo ben deixou claro onte (sábado) o noso coordinador xeral (Cayo Lara). Somos unha suma de partes, de pobos que configuran un Estado federal. Ogallá españa algún día sexa un Estado federal.

Agardades que este esforzo, esta nova etapa que iniciades, dea a súa recompensa nas eleccións municipais?
Non mesturamos este proceso coas próximas eleccións, porque non teñen nada que ver. (A refundación) vai ser un proceso de moi longo alcance, de debate filosófico. As eleccións son algo moi prosaico, e isto é moito máis complexo e fermoso.

Ver intervención de Yolanda Díaz no acto principal da Refundación da esquerda (1ª Parte)
Ver intervención de Yolanda Díaz no acto principal da Refundación a esquerda (2ª Parte)

Refundando a esquerda

2010-06-10T07:45:00.007+02:00

Ás compañeiras e aos compañeiros que nos devolveron a esperanza no Teatro Principal; a Yolanda, grazas por todo.

Que é a esquerda? Por que é preciso refundar a esquerda agora? Que significa refundar a esquerda? Estas preguntas, que precisaban dunha resposta urxente, foron sabiamente respondidas por Xabier Ron, Daniel Salgado, Mariluz Canal, Mariluz Maset, Ricardo Castro, Mariano Abalo, Herminio Barreiro, Eliseo Fernández, Xosé Luís Méndez Ferrín, Cayo Lara e, por suposto, a nena muller que é Yolanda Díaz.

Que é a esquerda? Que é ser de esquerdas? Ser de esquerdas é loitar pola democracia, loitar polo goberno do pobo, loitar para crear as condicións necesarias que permitan que sexa o pobo quen máis ordena, como cantaba o Zeca na súa inesquecible Grándola, vila morena. Ora ben, dende a esquerda proclamamos que a democracia é algo máis que un home ou unha muller, un voto?; dende a esquerda proclamamos que sen igualdade social e económica non é posible a democracia, pois en condicións de explotación -sexan de clase, de xénero ou de etnia-, non existe a liberdade, que é o fundamento da igualdade política.

Daquela, que é ser de esquerdas?

Ser de esquerdas é loitar pola redistribución equitativa da riqueza, pois nós -as traballadoras e os traballadores- somos quen creamos a riqueza mediante o noso traballo; ser de esquerdas é proclamar o control democrático das actividades económicas e dos nosos recursos, promovendo a nacionalización e socialización das actividades financeiras e dos sectores estratéxicos; ser de esquerdas é promover a creación dun sistema público de ensino, sanitario, asistencial... gratuíto e universal; ser de esquerdas é loitar pola consolidación dos dereitos sociais e económicos conquistados polo pobo, tales como o traballo, a vivenda, o lecer e o deporte, gozar dun medio natural san...; ser de esquerdas é loitar pola dignidade das persoas e dos pobos, así como pola integración, a solidariedade e a cooperación dende o respecto ás diferenzas, sempre que non degraden a dignidade humana; ser de esquerdas significa loitar pola conservación da natureza, polo desenvolvemento sostible, pola defensa ecolóxica da natureza...

Por iso é preciso refundar a esquerda: para recuperar o tempo perdido, para entender que dentro do capitalismo non hai solución, para aceptar definitivamente que o reformismo leva á situación actual: á perda de dereitos, á deterioración do público..., ao sometemento do pobo; para volver aos valores de noso (a liberdade, a igualdade, a fraternidade...) e, sobre todo, para corrixir os erros do pasado e establecer lazos de unión entre as diferentes sensibilidades sociais, aínda que abertas a un mesmo obxectivo final: a fin da opresión, como proclama A Internacional. Eis a necesidade de refundar a esquerda agora: para organizarnos á marxe das falsas amizades e dos reformistas, para crear conciencia de clase e de pobo, para mobilizar o descontento social, para avanzar na defensa do noso, para construírmos outro mundo posible á marxe do capitalismo.

Artigo escrito por Alfredo Iglesias na marxe esquerda de Galicia Hoxe

Evitemos o naufraxio

2010-06-08T23:48:00.005+02:00

Vivimos entre paredes que se van estreitando cada vez máis até abafar. O aire que respiramos por necesidade vital está contaminado. Non de irmandade. De odios. Non de razón humana. De irracionalidade. Si, o mundo abafa. O capitalismo salvaxe depreda os elos que nos dignifican como seres humanos.

E camiñamos no día a día con múltiples medos encadeantes que nos rouban até a esperanza e fan palidecer a nosa dignidade. É o perverso destino que concede o capitalismo. O medo a perder o traballo. O medo a non telo. O medo a ter medo. O medo é a disciplina educadora do capitalismo.

E a política, a verdadeira política, nesta perversión, perde. E, se ousamos falar de política con alguén, por casualidade, responde que “pasa” de política e políticos. Pero a política e a clase política non “pasan” de nós, “pensan” por nós. E así nos vai. A interiorización do discurso de desprestixio da política, ben orquestrada por infames comportamentos contrarios á xestión do ben público, permite ese “pasar” da política que é o máis parecido a un cheque en branco.

Capitalismo e oligarquías róubannos o espazo no que a relación coa política era natural: a propia vida. Porque vivir para traballar é o máis parecido a unha rendición absoluta, a unha lenta morte día a día, da mesma forma que os mercados e as bolsas matan á Democracia. O Capitalismo non quere Democracia. Non quere Pobo. Non quere Esquerda.

Somos fragmentos de memoria, de historia, de esquerda ferida. De desencontros. De andares desorientados.

Pero tamén somos herdeiros. Un eco revolucionario. Porque revolucionario é xa crer que podemos desafiar o pensamento único e reivindicar a pluralidade e a diversidade que nos caracteriza. O peor que podemos facer é permanecer indiferentes. Por moito que a caixa de resonancia do capitalismo proclame que “non hai alternativa”, o 5 de xuño de 2010, no Teatro Principal de Compostela, persoas e organizacións anunciamos o desexo de sumar os nosos esforzos para refundar a esquerda. Sabemos que hai alternativa: a esquerda transformadora, anticapitalista. É un compromiso que se ata a través desta palabra escrita: de sinceiro traballo, de entrega transparente, de diálogo serio, de debate e encontro.

Algúns e algunhas pensarán que é unha Utopía. Pero esta Utopía aliméntame. Se non considerara que os tempos son chegados, que temos que sumar esforzos para refundar a esquerda, sería mellor, como di Susan George, imitar aos que vivían na época da peste: facían festa, bebían e emborrachábanse nas prazas públicas mentres agardaban a chegada da Parca. Pero non, penso que debemos aproveitar as nosas enerxías vitais e traballar arreo para deseñar, entre todas as persoas e organizacións que así o queiran, os piares que asenten a alternativa e transformen a sociedade capitalista nunha sociedade máis xusta e habitable. E se fracasamos, poderemos dicir que fixemos todo o posible e que caímos de forma honorable.

Xabier Ron

Secretaría de Movementos Sociais

Executiva Nacional de Esquerda Unida

Artigo publicado o 8 de xuño de 2010 en Galicia Confidencial

Ver intervención de Xabier Ron no acto principal da Refundación da esquerda

Medio milleiro de persoas ateigan o Teatro Principal de Compostela no acto principal da Refundación da esquerda na Galiza

2010-06-06T11:14:00.012+02:00

GRANDE ÉXITO DE CONVOCATORIA NO ACTO “REFUNDANDO A ESQUERDA” QUE CONTOU CON XOÁN ABELEIRA COMO MAXISTRAL CONDUTOR

O 5 de xuño de 2010 poderá pasar a historia como a data do rexurdir da esquerda anticapitalista na Galiza. Con este pensamento abandonaron o acto principal da Refundación da esquerda o medio milleiro de persoas que ateigaron o Teatro Principal de Compostela ata o punto que ducias de persoas tiveron que presenciar o acto de pe. Agora ben, o grado de desenvolvemento do proceso da Refundación da esquerda dependerá do compromiso, esforzo e xenerosidade co que os distintos actores sociais e políticos da esquerda transformadora galega aborden o proceso de Refundación nos próximos meses, incluso anos, asemade semella fundamental a implicación de toda a cidadanía alternativa para converter o proceso de Refundación da esquerda nun feito tanxible, real e cércano a sociedade.

O acto, que resultou ameno e entrañábel, contou con Xoán Abeleira como maxistral conductor. O escritor e poeta presentou a cada un dos participantes mentres recitaba, con paixón e mestría, poemas reivindicativos acompañado por un grupo musical formado por Álvaro Muras, Karlos Barral e Julio Cuns.

O desenvolvemento do acto foi moi dinámico e agradábel, xa que logo, deseñouse con intervencións curtas para que tivesen cabida o maior número de colectivos e sensibilidades. Logo dunha fermosa introdución de Xoán Abeleira na compaña do grupo musical, interveu Xabier Ron, activista social e político, quen trala proxección do “contrato social”, unha presentación que denuncia con claridade as desfeitas do sistema capitalista, desenvolveu en ton poético unha emotiva chamada a Refundación “porque os tempos son chegados, o pobo quere esquerdas”.

De seguido tomaron a palabra Miguel Fernández, portavoz do foro social galego e voceiro da Plataforma en Defensa do Sistema Público Galego de Servizos Sociais, e o xornalista e poeta Daniel salgado quen recitou un fermoso poema cargado de ideoloxía.

Posteriormente falaron Mariluz Maset da Marcha Mundial das Mulleres e Ricardo Castro Secretario Xeral da Central Unitaria de Traballadores/as (CUT) quen fixo unha chamada a Folga Xeral que foi moi aclamada dende as bancadas.

Todas as intervencións foron grandemente ovacionadas, pero o ton aínda subiu máis cando tomou a palabra o profesor Herminio Barreiro, a quen lle seguiu o historiador Eliseo Fernández, expoñente do movemento libertario quen salientou a necesidade de desenvolver políticas participativas dende abaixo, e Mariluz Canal, avogada e activista social no eido da solidariedade e a xustiza.

Ante a imposibilidade de asistires ao acto, proxectouse un vídeo coa intervención de Xosé Luís Méndez Ferrín, presidente da Academia Galega. Pola súa banda o Secretario Xeral do Sindicato Nacional de CCOO, Xosé Manuel Sánchez Aguión, tamén desculpou a súa presenza a última hora e delegou a súa intervención en Xavier Montero Dongil membro da Executiva Nacional de CCOO.
Finalmente interveu Mariano Abalo, Secretario Xeral da FPG, quen, ao igual que o resto dos poñentes, saudou o proceso da Refundación da esquerda na Galiza e resaltou a importancia e necesidade de crear unha fronte ampla da esquerda anticapitalista.

Pecharon o acto por parte de Esquerda Unida, como organización iniciadora do proceso, o seu Coordinador Federal, Cayo Lara, e a Coordinadora Nacional, Yolanda Díaz. As súas intervencións foron constantemente interrompidas polos aplausos dun público totalmente entregado e ilusionado en que outro mundo non só é posíbel senón que é necesario mediante o desenvolvemento dun novo xeito de facer política que sexa quen de reactivar a sociedade.

Cayo Lara, que salientou o proceso de Refundación que se está a desenvolver na “Galiza”, arremeteu contra o club de Bilderberg indicando que se están a reunir “os terroristas financeiros internacionais”, os responsables da caos financeiro, a crise e o paro, acompañados por gobernos servís que están de xeonllos ante o poder financeiro, entregando a este os estados e as democracias, e dicir o poder popular. Lara indicou que a cidadanía non ten que poñer os recursos para saír da crise, senón os poderes financeiros, que son os que a xeraron, por iso apoia a folga do sector público do 8 de xuño e a avoga por unha folga xeral para demandar que sexan os estados os que controlen e regulen a economía, “Estamos no mundo ao revés, as democracias controladas, tuteladas e presionadas polas ditaduras dos poderes financeiros”.

Por último, Yolanda Díaz indicou que “a esquerda cometeu numerosos erros e non os queremos ignorar”, pero os tempos son chegados para a Refundación da esquerda, así pois “este acto non é mais que o pistoletazo de saída” dun proceso que pretende atopar unha "alternativa política fronte ao sistema capitalista depredador" a través dun proceso de "converxencia" con "toda a xente de esquerdas deste país" na procura de “construír unha ferramenta política que sexa capaz de incidir na realidade económica e social en Galicia” e transformar a sociedade. Asemade Díaz afirmou que Galicia ten historia e identidade propia, e debe poder empregar o dereito de autodeterminación ”co obxectivo de que, o pobo galego, leve a cabo “de xeito libre a súa condición política e o seu desenvolvemento”

Hoxe, 5 xuño, desenvólvese o acto principal do proceso de Refundación da esquerda na Galiza

2010-06-05T09:18:00.005+02:00

Hoxe, no Teatro Principal de Santiago de Compostela as 11:30 h. desenvolverse o acto principal do proceso de Refundación da esquerda na Galiza. Este acto supón o lanzamento dun proceso de converxencia da esquerda social e política do pais coa intención de crear unha fronte ampla social que sexa quen de loitar contra o pensamento único neoliberal e desenvolver as ferramentas necesarias para, entre todas e todos, dun xeito participativo, transformemos a sociedade.

PORQUE OS TEMPOS SON CHEGADOS,
SUMEMOS ESFORZOS POLA REFUNDACIÓN DA ESQUERDA

Os tempos son chegados. O pobo quere esquerda.
O Capitalismo non é humanizable. Por iso, os programas políticos de acomodo, de reforma, fracasaron. Non, o capitalismo non é humanizable porque o capital non quere esquerda. Non quere obstáculos na súa desenfreada carreira por acumular beneficios.
O Capitalismo non é humanizador: esnaquiza o medioambiente, desfai as relacións sociais, corrompe a actividade política, confronta e mata seres humanos de forma activa, coas guerras de expansión, e de forma pasiva, permitindo que milleiros de persoas morran de fame cada minuto. O capital non quere esquerda. Non é democrático.
Os tempos son chegados. O pobo quere esquerda. O capitalismo logrou que nos atomizáramos; acadou que discutamos entre nós por matices e que nos perderamos nos cruces de camiños para impedir que cheguemos ao punto de encontro e diálogo desexado.
E mentres o facía, de forma calculada, divulgaba desde os seus altares mediáticos que “Non hai alternativa”. Tanto insistiron que domesticaron consciencias, actitudes e hábitos. Negaron a nosa afirmación, a nosa alternativa.
Pero hai alternativa: a esquerda transformadora. Abonda xa de perder o tempo en personalismos ou en protagonismos de portada que a nada nos levan. Temos a obriga de recompoñer as pezas do mosaico ferido.
Refundar a esquerda é iso: unha suma de esforzos. É unha suma para confluír nunha serie de premisas mínimas, pero básicas. Sinxelas, pero transparentes. Para construírmos entre as persoas e organizacións que nos comprometamos os piares da esquerda alternativa, transformadora, anticapitalista que precisa o pobo.
Non será doado, pero é necesario. Temos que sumar o que nos une.
Galicia precísao. Temos que frear a quebra da dignidade humana. Hoxe, todos os eidos esenciais da nosa sociedade están en perigo: a nosa lingua e a nosa cultura; o medio ambiente e a economía; a educación, a sanidade e os servizos públicos... todo é cobizado pola voracidade do capitalismo para sometelo a unha privatización que impediría para sempre a igualdade de oportunidades. Temos que impedir a legalización da discriminación económica e social.
NECESITÁMOSTE A TI, MULLER, A TI, HOME, A TI, POBO

Rolda de Prensa de Presentación do acto principal da Refundación

2010-06-04T03:45:00.001+02:00

Nesta ocasión, foron persoeiros da cultura como Herminio Barreiro, Xoán Abeleira e Suso Basterrechea os que acompañaron á Coordinadora Nacional de Esquerda Unida, Yolanda Díaz na presentación do acto principal da Refundación da esquerda que se desenvolverá o sábado 5 de xuño as 11:30 h. no Teatro Principal de Compostela.

Yolanda Díaz deu unhas pinceladas sobre o proceso de Refundación da Esquerda "Abramos a porta, deixemos que entre o aire e sexamos quen de chegar a un punto de encontro entre os homes e mulleres de esquerda” posteriormente indicou a listaxe de participantes, que ademais dos participantes nesta rolda de prensa serán: Xabier Ron, activista social e político; Miguel Fernández, voceiro do Foro da Emigración e portavoz da Plataforma en Defensa do Sistema Público Galego de Servizos Sociais; Daniel Salgado, poeta e xornalista, Mariluz Maset Catalá, da Marcha Mundial das Mulleres; Ricardo Castro Buerguer, secretario xeral da CUT; Eliseo Fernández, historiador e militante libertario; Mariluz Canal, avogada militante nos movementos sociais; Xosé Luís Méndez Ferrín, presidente da Academia Galega;Xosé Manuel Sánchez Aguión, secretario xeral de CCOO; Mariano Abalo, secretario xeral da FPG; e Cayo Lara, coordinador federal de IU.

Díaz explicou a estrutura do acto que se basea en catro bloques de actuación: xente da cultura a título individual; movementos sociais, as organizacións sindicais CUT e CC.OO; e as políticas EU e FPG. Porén, pretende ser aberto e non está pechado a novas incorporacións. "Colectivamente está convidado todo o mundo, porque o importante virá nos traballos colectivos posteriores ao acto”.

Asemade, indicou que a "fragmentación da esquerda", o "desencanto" e a "desmobilización social" non poden nin van poder co "potencial democrático da sociedade galega" que "continúa a ser enorme". Por iso este diálogo, que dará os seus froitos nos foros de debate "autoxestionados" nos meses vindeiros; por iso, fornecido por un "abano ideolóxico moi amplo".

"Obviamente, temos que confluír con esas xentes críticas do BNG, que as hai e moitas, e con esas do PSdeG-PSOE que están a berrar contra as políticas económicas que se están a levar adiante. O causante do que está a ocorrer en Galiza e no mundo, non o podemos esquecer nunca, é o sistema capitalista, aínda que ás veces se presente con nomes diferentes", argumentou Yolanda Díaz.

O Poeta e escritor Xoán Abeleira, pola súa banda, destacou o "loábel" da iniciativa, sobre todo nestes "tempos escuros" en que -parafraseando a Godard- "nos achegamos á nada". O que será o condutor do acto no Teatro Principal dixo que o sistema capitalista nos levou a unha "calella sen saída". "Ao final desta calella érguese un muro que cómpre derrubar con picos; non é o momento de discutir de que cor son estes picos".

O Profesor Herminio Barreiro afirmou que "é o momento de refundar, de reescribir e reformular todo o que haxa que reescribir e reformular" nun proceso en que "todos temos a palabra" e como "alternativa ás opcións políticas actuais que non son a solución óptima". Tamén o escultor Suso Basterrechea incidiu nesta idea, e sinalou que Reformulando A Esquerda permitirá "acomodo á xente que non o atopa noutros ámbitos".

Ante a pregunta: É a creación dunha nova formación política o fin deste proceso? Yolanda Díaz contestou "Chegaremos onde os movementos sindicais, políticos, ecoloxistas, feministas, onde os homes e mulleres de esquerda queiramos chegar".

Los gallegos críticos deben hacer algo más que votar cada 4 años

2010-06-03T10:01:00.005+02:00

Este sábado la izquierda gallega dará el primer paso para reencontrar sus "raíces" y construir una "alternativa plural" al capitalismo. Partidos, ecologistas, sindicatos e intelectuales se unirán en Santiago para levantar un "bloque social" capaz, según Yolanda Díaz, de cambiar el mundo.

Entrevista a Yolanda Díaz, Coordinadora Nacional de Esquerda Unida na Opinión.

MÓNICA VÁZQUEZ. SANTIAGO

-El día 5 de junio se celebra en Santiago el acto Refundando la izquierda. ¿Por qué ahora y por qué una refundación?
-El día 5 será la puesta en escena de una propuesta encaminada a que, de una vez, seamos capaces de llegar a un punto de encuentro dejando al margen nuestras diferencias. Y se plantea justo en este momento porque tenemos la obligación de construir una alternativa al capitalismo brutal que está inundando nuestro país, el conjunto de España y el mundo. Nosotros creemos que ante ese poder económico y antidemocrático hay una alternativa y es el socialismo, pero es cierto que la tenemos que construir entre todos. Por eso el sábado será un día de fiesta. Tras esa puesta en escena iniciaremos los foros de debate, el trabajo concreto para hacer una reflexión política y ojalá que tras esas reflexiones, que van a ser prolongadas en el tiempo, seamos capaces de culminar todo este proceso constituyendo una herramienta política que sirva de contraataque al sistema capitalista actual.
-¿Cuántos partidos y organizaciones apoyan a Esquerda Unida en este proceso de reflexión?
-La verdad es que hablamos con todos los agentes y colectivos sociales que nos quisieron escuchar y que son conscientes de que debemos crear un bloque social para ir ganando la hegemonía en el terreno de los valores. Quizá uno de los grandes problemas que tenemos es que la derecha ha ganado la batalla ideológica. Los valores sociales hoy por hoy son profundamente de derechas, por eso hay que incidir en la lucha ideológica. Y para ello todos los colectivos, desde el feminismo al ecologismo, desde los sindicatos de clase hasta otros más pequeños y, por supuesto, la gente de la cultura, tendrán que dar un paso adelante. No vamos a cerrarle las puertas a nadie, queremos que todo el mundo se sume con generosidad, inteligencia y siendo capaces de organizarnos para cambiar el mundo. Los trabajadores hoy por hoy están perdidos. Y nosotros nos rebelamos contra el mensaje de pensamiento único y animamos a los gallegos de izquierdas a decir que hay alternativa. Juntos podemos crearla.
-En Baleares o Valencia este proceso de refundación de la izquierda está mucho más avanzado que en Galicia. ¿Por qué este tipo de movimientos tarda más en prender en la comunidad gallega? ¿Influye el poco peso de la izquierda en nuestra sociedad?
-Hay muchos hombres y mujeres de izquierda en nuestro país pero es cierto que muchos de ellos no tienen referente político porque EU y otras fuerzas de la izquierda transformadora no estamos en el Parlamento gallego. Es una carencia pero pensamos que con este proceso puede ser subsanada, primero en el ámbito social y después, en procesos de otro tipo. EU es una pieza más pero obviamente necesitamos sumar fuerzas de gente que cuestione el sistema capitalista y no se sienta representado por partidos socialdemócratas como el PSOE o el BNG. Porque las medidas que han adoptado los socialistas son puramente neoliberales e incluso podemos decir que el Bloque es una formación que no está empujando por cuestionar el sistema capitalista. En Galicia hay un país invisible de hombres y mujeres de izquierda que no están representados y a los que les pedimos que se pongan a debatir con nosotros, que hagan un esfuerzo y pongan ilusión en este proceso para cambiar dos cosas importantes: el modelo económico y la democracia actual. Porque no existe democracia en España. Tenemos que exigir una revisión democrática y avanzar en un proceso de democracia participativa. Los ciudadanos críticos tienen que hacer algo más que ir a votar cada cuatro años. Tienen que tomar parte porque lo que está pasando en la sociedad también es responsabilidad suya.
-¿El hecho de que este movimiento arranque a menos de un año de las municipales significa que aspira a ser el germen de una integración de partidos en 2011?
-En absoluto. No queremos mezclarlo con las elecciones. Este proceso es de largo recorrido, profundo, de llegar a puntos de encuentro y de construir una alternativa que es algo muy difícil. Las elecciones son otra cosa mucho más prosaica. Por muchos partidos políticos que tengamos, si no somos capaces de cambiar los valores que tenemos en Galicia a día de hoy, no seremos capaces de hacer nada. Y si los trabajadores siguen pensando que su alternativa política de cambio frente al PSOE es el PP, con absoluto respeto les digo que están equivocados y que algo se está haciendo mal en las organizaciones de izquierdas.
-¿Y quiénes serán los encargados de mover las conciencias de la izquierda este sábado?
-Vamos a escuchar voces muy interesantes del conjunto de la sociedad gallega, empezando por el mundo de la cultura. Gente como el profesor Herminio Barreiro, Mariluz Canal, el poeta y periodista Daniel Salgado, Xoán Abeleira, que hará de conductor, y por supuesto Xosé Luís Méndez Ferrín.

(La Opinión de A Coruña, 2 de maio 2010)

Para avanzarmos

2010-06-03T09:21:00.002+02:00

Nos últimos meses as medidas aprobadas polo goberno de Zapatero para saír da crise mostran, sen inequívocos, a quen serve ese goberno: ao gran capital.

Á marxe de que en ningures está demostrado científica e rigorosamente que o déficit do Estado teña que estar no 3% do PIB (por que non, preguntábase hai unhas semanas o economista Juan Torres, no 7%), pois trátase dunha decisión política; tampouco existe razón ningunha que obrigue a reducir o déficit recortando o gasto público, por que non aumentando os ingresos do Estado mediante as receitas que tantas veces defendimos dende as marxes do sistema capitalista (aumentarlles os impostos ás rendas máis altas -dende abaixo non hai dúbida ningunha de quen son esas rendas, por certo-; incrementar a tributación das SICAV, combater a fraude fiscal, implantar un imposto sobre as actividades financeiras internacionais...); aínda centrándonos na redución do gasto público, por que non reducilo doutras partidas (retirar as axudas á banca e a actividades empresariais de nula utilidade; retirar as axudas á Igrexa; suprimir os concertos con centros educativos privados; reducir o gasto militar...). Calquera desas medidas permitirían aumentar os ingresos do Estado, reducir o gasto público considerablemente e reducir o déficit público, cando non crear superavit.

Lembremos, ademais, que o funcionariado e o persoal laboral da administración do Estado ao que se lle vai reducir o seu salario, perdeu, dende o ano 1993, o 20% do seu poder adquisitivo, calculado comparando a suba porcentual do seu salario co incremento anual do IPC. Que consecuencias vai ter, xa que logo, esta nova medida de axuste económico: a pauperización da clase traballadora e o seu endebedamento, o que inevitablemente reducirá o consumo pero axudará a engrosar os beneficios da banca.

Daquela, por que estas medidas tan inxustas? Non hai dúbida, porque o Estado claudicou fronte ó gran capital e deixou de defender os dereitos do pobo e de garantir o benestar da clase traballadora.

Remataba hai uns días sinalando que, chegados a este punto, só hai unha opción posible para saír da crise defendendo os dereitos do pobo e garantindo o benestar da clase traballadora. A construción dun Estado socialista e democrático que garanta: en primeiro lugar, o control democrático das actividades económicas e dos nosos recursos, promovendo a nacionalización e socialización das actividades financeiras e dos sectores estratéxicos; en segundo lugar, un sistema público de ensino, de sanidade e dos restantes sistemas asistenciais e sociais, pois son os piares da democratización da sociedade; en terceiro lugar, a construción de espazos asemblearios para a participación política de xeito activo da cidadanía...

Non hai máis tempo para as dúbidas: dentro do capitalismo non hai solución, polo que urxe a refundación da esquerda, volvendo aos valores de noso e corrixindo os erros do pasado. O vindeiro sábado 5 de xuño, no Teatro Principal de Compostela, temos unha cita para refundar a esquerda.

Alfredo Iglesias

Artigo publicado en Galicia Hoxe http://www.galiciahoxe.com/opinion/gh/avanzarmos/idEdicion-2010-06-01/idNoticia-553310

Un Ateneo Ferrolán ateigado de público demostra que “os tempos son chegados, o pobo quere esquerdas“

2010-06-02T15:58:00.001+02:00

O acto de refundando a esquerda no Ateneo Ferrolán supuxo todo un éxito de público e, aínda máis importante, de participación. Preto de 150 persoas ateigaron o salón de actos do Ateneo para participar na charla–coloquio encol da refundación da esquerda, que se desenvolveu en Ferrol a finais de maio.

Presentou o acto Vicente Couce, loitador de sempre nas ringleiras da rebeldía que quer xustiza e dignidade, para facer unha breve introdución do que se pretende ao propiciar esta actividade. A refundación como ferramenta para producir unha nova converxencia política, social e cultural, quen de artellar unha alternativa social para a maioría traballadora do país.

Logo a disertación correu a conta de Pepe Dobarro, catedrático de filoloxía galego-portuguesa, que expuxo nun ton sinxelo e directo o que son as mil e unha conversas e desacougos, iras e demandas do país invisible; país de activistas sociais e culturais, sindicalistas e loitadores que sosteñen loitas de cote que non atopan correspondencia no país oficial, o das instituciones e o DOG; país invisible porque as súas necesidades e intereses quedan ocultos, prisioneiros dos intereses dun país oficial cada día máis inxusto e insustentable.

O outro convidado, o profesor de pedagoxía Herminio Barreiro, non puido asistir a causa dun problema de saúde de última hora, do que afortunadamente se recupera.

Hai que rexistrar unha ampla nómina de intervencións dun público crítico e esixente, que reclamou de maneira coral a necesidade de conformar unha ferramenta quen de aglutinar as tradicións políticas e ideolóxicas da esquerda para producir un novo suxeito político e social plural e alternativo.

Consignar algunhas intervencións que fixeron unha xeneoloxía crítica dos erros cometidos polas diferentes esquerdas, coa finalidade de aprendermos deles e producir unha acción colectiva que prime os moitos elementos e cuestións que compartimos por riba das lexítimas e necesarias diferenzas.

Pediuse polo público xenerosidade para acadar un programa de actuación alternativo, quen de irmos a raíz dos problemas, coa radicalidade crítica que se funda no traballo cotián nos conflitos sociais que produce o capitalismo.

No debate xurdiu a dicotomía entre o país oficial e o país invisible, país invisible e real cuxas arelas e problemáticas quedan agochadas polos intereses espúreos do país oficial, país secuestrado polos donos do capital.

Houbo un acordo unánime nas intervencións no senso de conxurármonos todas e todos para neste proceso alicerzar esperanza, radicalidade crítica e traballo arreo a prol doutra Galicia posible.

Para construír unha alternativa nacional e de esquerdas

2010-06-01T07:57:00.005+02:00

No tempo en que vén de producirse a bancarrota das políticas neoliberais da globalización capitalista, a esquerda non é quen de presentar un horizonte de transformación social verosímil, que supere a competitividade e a resignación que nos propoñen os donos do capital e das palabras. Co desemprego, coa precariedade, cos ataques ás políticas públicas de igualdade, coa carestía da vida e da vivenda, coa competitividade, a insolidariedade e o egoísmo, con cada frustración que nos inflixen, nos arrebatan un anaco de nós, das nosas esperanzas, do noso porvir.

A esquerda ten que significar esperanza porque as nosas propostas e valores afíncanse nos principios revolucionarios da igualdade, a liberdade e a fraternidade. Principios que serviron para construír, para facer visibles, as necesidades e intereses das mulleres e homes que co seu traballo cotián producen a riqueza social sobre a que descansa a sociedade; principios que nembargantes se esborrallan cando non hai políticas que os desenvolvan e non hai carraxe para sostelos na loita ideolóxica e cultural de todos os días.

Na nosa nación agroma unha sorte de país invisible a xulgar polas propostas e as axendas políticas e mediáticas, sempre dispostas a relegar a ningures as necesidades e preocupacións da maioría deste país no canto de meter uns cartos de todos no peto dalgúns. Ou pola composición dun Parlamento pechado a recoñecer a riqueza política e social da nosa sociedade.

Desta maneira este país invisible que traballa e milita no activismo social sofre a realidade esmagante dun Goberno de dereitas que non cesa de desenvolver unha sistemática de ataques aos nosos dereitos, sexa no ámbito da cultura e da lingua ou sexa na erosión das servizos sociais ao través da vía morta das privatizacións e do estrangulamento dos recursos económicos e humanos, ou coa degradación das relacións laborais coa precariedade, o desemprego... País invisible que asistiu con mágoa á perda da oportunidade que supuxo un goberno bipartito que na maior parte da súa executoria non deixou de amosar continuísmo e resignación dabondo diante das grandes políticas económicas e sociais herdadas do fraguismo.

O país invisible que constitúe a maioría traballadora do noso país padece a lacra do desemprego (233.916 parados, dos cales 125.439 son mulleres segundo os datos de abril), unha elevada taxa de precariedade tanto no sector privado como no público (aínda dos 50.684 contratos do mes de abril, non chegan a 5.000, menos do 10%, os que son contratos indefinidos), e sinistralidade laboral. O país invisible está farto de aturar unha cotidianeidade onde as mulleres sufrimos unha inxusta e discriminatoria variable de explotación por razón de xénero, cobrando menos salario ao realizar igual traballo e cunha realidade de febles políticas públicas sociais que propician dobres xornadas, reprodución de roles indesexables e horarios imposibles. O país invisible coñece o apetito voraz co que o capital esquilma os espazos máis fermosos e ricos do noso territorio nunha práctica desenvolvista que abrangue das canteiras do Caurel o litoral de Fisterra, da ría de Ferrol á de Vigo... Un país invisible agredido de cote pola negación da nosa cultura e nomeadamente da nosa lingua, e a redución das manifestacións culturais a meras mercadurías que sirven a un modelo de cultura espectáculo antitético co que tenta espallar polos recunchos do país unha praxe cultural entendida como ferramenta de emancipación dun pobo que se quer libre e crítico. Ou a indignidade da corrupción que se alimenta dun réxime político oligopólico e dunha lei electoral antidemocrática.

Mais este país invisible, atópase na encrucillada de carecer dunha alternativa política e social quen de expresar os seus intereses; intereses, estes si, coincidentes co interese xeral da nosa nación. Semella necesario encetar un novo tempo para construírmos entre as mulleres e homes dese país invisible un novo suxeito político e social, que responda ao ben común, aos intereses maioritarios do pobo galego. Porque nel reside o suxeito e a forza social necesarias para converter en real unha alternativa política, social, económica e cultural para a nosa nación.

A refundación da esquerda galega, a construción dun novo suxeito político e social ten que vir dun achegamento no espazo das loitas sociais cotiás, nas que participamos as mulleres e homes que arelamos recrear unha política baseada na veracidade, a dignidade e a capacidade de transformar realmente as condicións de vida e traballo da nosa xente. Semella que o novo tempo para fundar unha ampla converxencia que xere un espazo de encontro, análise, proposta e aprendizaxe colectiva está diante noso. Cómpre aproveitalo tanto como unha oportunidade canto como unha esixencia para con nós mesmos e cunha ética colectiva que nos demanda unha cidadanía lúcida e crítica.

A refundación tense que facer a partires da nosa historia e identidade nacional propias, recoñecendo a morfoloxía específica da nosa estrutura social e coa determinación de enfrontar unha inserción periférica e subordinada na construción do Estado. O pobo galego é un suxeito político que ten que empregar o dereito de autodeterminación para prover de maneira libre a súa condición política e o seu desenvolvemento económico, social e cultural. Necesita para semellante tarefa achar unha nova ferramenta política e social, que lle dea continuidade as loitas labregas e obreiras que configuran a mellor historia da nosa nación.

Chega o tempo de artellar unha grande converxencia das forzas do traballo, dos movementos sociais e da cultura para ser quen de construírmos unha alternativa nacional e de esquerdas que atenda os diversos e plurais suxeitos que no noso país pulan pola súa transformación radical.

Todas e todos os que asinamos este chamamento comprometemos o noso traballo para constituír ao longo do noso país foros e mesas territoriais, foros temáticos, espazos en suma para achegar de xeito plural unha reflexión e proposta que xunga radicalidade e innovación a prol doutra política posible. Nas verbas do cronopio maior, comités de soños, onde metabolizar, froito da alquimia feraz da participación plural e de iguais e da adquisición dun novo coñecemento colectivo, a capacidade de reinventar a relación entre as loitas nos conflitos sociais e a translación das mesmas aos espazos institucionais, dende os concellos até o Parlamento Galego, para transformar realmente as condicións de vida e traballo do noso pobo.

Un traballo político e social elaborado de maneira compartida e colectiva, plural, realizado en estruturas democráticas que se deixen traspasar de xeito natural polo coñecemento social das mulleres e homes que hoxe quizabes non militan na esquerda política e si traballan no eido do activismo social, e elaborado coa radicalidade que se basea na insustentabilidade dunha orde social capitalista, que amosa de maneira crecente a súa incompatibilidade para garantir condicións de vida dignas no noso país e no conxunto da humanidade a todos e cada un dos seres humanos e que verte o seu carácter violento,mercantilizador, egoísta e insolidario en todos os eidos da vida social, nas nosas vidas.

Un compromiso político, social e cultural que funde unha nova cultura republicana, federal e participativa que sente os alicerces para poder transitar os vieiros esperanzados da liberdade, da igualdade e da fraternidade cara a unha sociedade onde se reparta o traballo e o emprego sexa estable e con dereitos, onde a igualdade entre mulleres e homes deixe de ser de papel, onde a produción das necesidades humanas non malbarate a fermosura da nosa terra, onde se forneza o noso autogoberno nacional e se amplíen os dereitos sociais nun novo marco político, onde se cumpra a Declaración Universal dos Dereitos Humanos e o Pacto Internacional se Dereitos Civís e Políticos, onde fagamos entre todas e todos unha sociedade socialista.

A refundación da esquerda vai supor traballo e compromiso arreo –será todo menos doado–para erguer unha esperanza de dignidade e transformación social que tinga o porvir das mulleres e homes que viven e traballan nas nosas vilas e cidades e desenvolven nelas un exercicio cotián de crítica, lucidez e insubmisión a prol doutra Galicia posible.

Yolanda Díaz
Coordinadora Nacional de Esquerda Unida

Reconstruiamos, entre todas e todos, a esquerda na Galiza

2010-05-30T23:25:00.011+02:00

A crise do sistema capitalista sitúanos nun intre crucial para a reconstrución do movemento de esquerdas, agora máis que nunca debemos xuntarnos todos os cidadáns e cidadás que compartimos a necesidade de transformar a sociedade na certeza de que outro mundo é posible.

E por iso que Esquerda Unida leva meses pulando polo lanzamento do proceso de Refundación da esquerda, un proceso que pode e debe marcar un fito histórico a nivel mundial, non en vano toda a esquerda europea está a ollar cara este proceso para utilizalo de guía nos seus respectivos países, sabedores de que a apertura á sociedade é o único camiño para a súa transformación. Así pois, do éxito deste proceso dependen as esperanzas de millóns de cidadás e cidadáns de atopar un freo a maquinaria de pensamento único neoliberal.

A Refundación non é un proceso propio de Esquerda Unida, senón que pretende incluír a toda a esquerda, tano a política como a social, que sexa alternativa e transformadora en torno a unha proposta política anticapitalista. Tampouco se trata de establecer relacións burocráticas entre Esquerda Unida e outras organizacións que por definición son autónomas e apartidarias, senón que o que se pretende e atraer aos activistas destas organizacións para que participen no devandito proceso.

O proceso de converxencia política e social é, sen dubida algunha, a clave da Refundación. As xentes de esquerdas debemos ser quen de construír un espazo de encontro aberto, plural, democrático, participativo e non excluínte ideoloxicamente. Un espazo de encontro que aglutine as xentes que forman as forzas políticas de esquerdas, as organizacións sindicais, ecoloxistas, feministas, libertarias, sociais, altermundistas e culturais. En definitiva, trátase de aglutinar a todos os movementos que na sociedade civil se opoñen ao neoliberalismo e ao domino do mundo do capital.

Así, a Refundación da esquerda pretende ofrecer as condicións para que todo o que desexe participar no proceso de converxencia política e social poida facelo mediante a creación dun marco político que permita establecer un diálogo constante. É polo que dende Esquerda Unida ofrecemos, dende a humildade e o compromiso, a nosa estrutura organizativa para lanzar o dito proceso mediante a creación de diversas ferramentas participativas como foros, obradoiros, seminarios, charlas coloquio, manifestos, propostas ou encontros.

A finalidade da Refundación non é outra que construír programas de acción política que poidan ser postos na práctica de forma inmediata e que aglutinen a totalidade da cidadanía que aposta por cambios profundos que transcendan o esgotado sistema capitalista. Porque outro mundo non só é posible senón que é necesario. Así pois aspiramos a xerar unha renovada organización política e social capaz de defender, difundir, dinamizar e poñer en práctica os programas políticos desenvolvidos democrática e participativamente por todas e todos, xa que logo, apostamos por unha nova forma de facer política onde os fluxos de información corren de abaixo a arriba, xusto todo o contrario que acontece coas forzas políticas convencionais que ao traballar dende arriba atópanse directamente presionadas polo poder do capital.

En definitiva, queremos que a Refundación permita a Esquerda Unida formar parte da esquerda que traballe a prol da definición e implantación do Socialismo do século XXI. É dicir unha esquerda que non comulgue coas receitas neoliberais nin vexa na socialdemocracia unha alternativa global ao sistema capitalista.

César Santiso

Secretaría de Organización

Executiva Nacional de Esquerda Unida

Porque os tempos son chegados, sumemos esforzos pola Refundación da esquerda

2010-05-24T14:33:00.009+02:00

Os tempos son chegados. O pobo quere esquerda.

O Capitalismo non é humanizable. Por iso, os programas políticos de acomodo, de reforma, fracasaron. Non, o capitalismo non é humanizable porque o capital non quere esquerda. Non quere obstáculos na súa desenfreada carreira por acumular beneficios.

O Capitalismo non é humanizador: esnaquiza o medioambiente, desfai as relacións sociais, corrompe a actividade política, confronta e mata seres humanos de forma activa, coas guerras de expansión, e de forma pasiva, permitindo que milleiros de persoas morran de fame cada minuto. O capital non quere esquerda. Non é democrático.

Os tempos son chegados. O pobo quere esquerda. O capitalismo logrou que nos atomizáramos; acadou que discutamos entre nós por matices e que nos perderamos nos cruces de camiños para impedir que cheguemos ao punto de encontro e diálogo desexado.

E mentres o facía, de forma calculada, divulgaba desde os seus altares mediáticos que “Non hai alternativa”. Tanto insistiron que domesticaron consciencias, actitudes e hábitos. Negaron a nosa afirmación, a nosa alternativa.

Pero hai alternativa: a esquerda transformadora. Abonda xa de perder o tempo en personalismos ou en protagonismos de portada que a nada nos levan. Temos a obriga de recompoñer as pezas do mosaico ferido.

Refundar a esquerda é iso: unha suma de esforzos. É unha suma para confluír nunha serie de premisas mínimas, pero básicas. Sinxelas, pero transparentes. Para construírmos entre as persoas e organizacións que nos comprometamos os piares da esquerda alternativa, transformadora, anticapitalista que precisa o pobo.

Non será doado, pero é necesario. Temos que sumar o que nos une.

Galicia precísao. Temos que frear a quebra da dignidade humana. Hoxe, todos os eidos esenciais da nosa sociedade están en perigo: a nosa lingua e a nosa cultura; o medio ambiente e a economía; a educación, a sanidade e os servizos públicos... todo é cobizado pola voracidade do capitalismo para sometelo a unha privatización que impediría para sempre a igualdade de oportunidades. Temos que impedir a legalización da discriminación económica e social.

Necesitámoste a ti, muller, a ti, home, a ti, pobo.

Xabier Ron

Responsable de Movementos Sociais

Executiva Nacional de Esquerda Unida

Rolda de Prensa presentación do acto principal da Refundación

2010-05-21T23:50:00.002+02:00

Compareceu ante os medios unha comitiva da Executiva Nacional de Esquerda Unida formada por a coordinadora nacional, Yolanda Díaz, o secretario de organización, César Santiso, o responsable de movementos sociais, Xabier Ron, e o responsable de Refundación, Jorge Gil Morabes.

A rolda de prensa que tivo lugar na Galería Sargadelos de Compostela serviu para presentar o acto principal do proceso de Refundación da esquerda iniciado por Esquerda Unida. Yolanda Díaz, despois de insistir na necesidade de camiñarmos cara a unha alternativa ao capitalismo para dar esperanza á sociedade, procedeu a describir os trazos esenciais da natureza do acto que se desenvolverá o 5 de xuño as 11:30 h. no Teatro Principal de Compostela. A coordinadora nacional fixo fincapé nas características do proceso: trátase dun proceso aberto, dinámico, de diálogo, de encontro e confluencia coa multitude de persoas e organizacións dos máis diversos eidos políticos e sociais de Galicia.

Díaz enumerou aos distintos persoeiros que tomarán a palabra no acto, amais de insistir en que asistirán outras moitas persoas e organizacións desexosas de que, por fin, a esquerda rache coa fragmentación e atomización na que viven hoxe en día, e camiñe cara un novo horizonte político e social. CCOO, CUT, STEG, Marcha Mundial das Mulleres, Sinerxia, FPG, e EU son as organizacións que teñen confirmada a súa intervención xunto a Eliseo Fernández, representante do movemento libertario, e persoeiros da cultura, o ensino e os movementos sociais como Herminio Barreiro, Xosé Luís Méndez Ferrín, Mariluz Canal, Daniel Salgado ou Xoán Abeleira. Aínda Restan por confirmar outras relevantes intervencións de personalidades de diferentes eidos da vida social.

Finalmente, Xabier Ron incidiu na necesidade de artellar unha alternativa que poida plantar cara ao pensamento único neoliberal diante da actual crise sistemática capitalista. O responsable de movementos sociais fixo fincapé en que o proceso que se está a desenvolver será longo e difícil pero á vez ilusiónante, xa que logo, pretende formar unha fronte ampla social de esquerdas que sexa quen de ilusionar á cidadanía, porque non cabe dúbida de que hai alternativa ao capitalismo.

Esquerda Unida prosegue a dar a coñecer o proceso de Refundación da esquerda na Galiza, cunha xuntanza co Sindicato Labrego Galego

2010-05-20T19:02:00.003+02:00

A delegación de Esquerda Unida estivo formada pola Coordinadora Xeral, Yolanda Díaz, César Santiso, Secretario de Organización, e Henrique González Lago, responsable de Economía e Traballo. Mentres que a delegación do Sindicato Labrego Galego (SLG) estivo encabezada pola responsable de Organización, Lidia Senra.

Yolanda Díaz, explicou o proceso da Refundación da Esquerda na Galiza, profundizando na necesidade que ten a sociedade de atopar un referente claro e plural de loita contra o actual sistema económico capitalista. Referente que so é posible atopar na unión da esquerda política coa esquerda social na procura dun fronte amplo que sexa quen de xerar alternativas reais ao pensamento neoliberal. Díaz subliñou a necesidade de facer un novo tipo de política que se base nos intereses e necesidades reais da cidadanía en lugar dos intereses do capital. Unha nova política participativa que se desenvolva de abaixo a arriba, xusto o contrario que sucede na actualidade, a través de foros cidadáns de debate ou ferramentas similares.

Lidia Senra mostrou a loita do seu sindicato fronte a Política Agraria Europea (PAE), a política leiteira baseada na constante liberación ou a falta de política agraria galega e apoio institucional as explotacións medianas e familiares. Debido a esta inacción política xurde o abandono do medio rural, polo que aposta pola recuperación dos produtos caseiros e dos mercados locais. Senra resaltou os graves danos medioambientais que o actual modelo agrario está a producir, polo que aposta por mudar cara unha agricultura sostible e ecolóxica que produza alimentos sans e de calidade asemade o seu sindicato pula contra os transxénicos, produtos que reducen a biodiversidade, tiranizan o mercado e prexudican a saúde dos consumidores.

César Santiso amosou o total apoio de Esquerda Unida ao SLG, xa que logo, son reivindicacións que dende fai tempo EU incorpora na súa liña política. Santiso incidiu no grave problema que supón a especulación desenvolvida polos intermediarios que afogan as economías dos labregos e labregas ao impoñer prezos ridículos, moitas veces por baixo do custe, que lles impiden manter a súa actividade provocando o abandono no rural. Recordou a proposta de EU da creación dunha empresa pública galega dedicada a introducir no agro galego a agricultura ecolóxica e a distribuír os productos agrarios galegos en mercados locais aplicando tan só a marxe necesaria para cubrir os custes de distribución.

A reunión mantida serviu para por de manifesto as amplas coincidencias entre ambas as dúas organizacións, xa que logo, tanto no análise como nas propostas para resolver o problema do agro o acordo foi amplo, coincidindo plenamente na conclusión que o modelo agrario actual atópase fracasado e na necesidade de abrir un debate social para desenvolver políticas agrarias con participación cidadá nas que se devolva aos labregos e labregas a dignidade perdida e se fomente o retorno ao rural, asemade, ambas as dúas organizacións apostan polo desenvolvemento rural sostible como novo motor económico baseado na producción e consumo local de produtos agrarios naturais, ecolóxicos e de calidade mediante a recuperación do produto caseiro vendido en mercados locais sen a presenza dos intermediarios.

Unha vez explicado o Proceso da Refundación da esquerda na Galiza, a responsable de Organización do SLG saudou a iniciativa a cal valorou moi positivamente pois coincide na necesidade de que a esquerda alternativa se una para facer fronte común ao actual sistema económico e sexa quen de trocar a triste realidade actual.

Durante a xuntanza esbozáronse distintas iniciativas, encamiñadas a mellorar a situación do agro galego, a través do reforzamento do cooperativismo, a mellora dos mercados locais e as prazas de abastos ou promovendo a comida natural e ecolóxica nos comedores do ensino galego. Unha vez concretadas as devanditas iniciativas cada organización daralle, no seu ámbito, o pulo necesario. Así Esquerda Unida buscará apoio municipal para ditas medidas a través da acción política.

Ambas organizacións resolveron manter reunións periódicas para, dende a súa independencia, desenvolver as iniciativas esbozadas nesta primeira xuntanza.

Un centenar de persoas participan activamente nun acto público desenvolvido polo Consello Comarcal de Ourense para avanzares no proceso de Refundación

2010-05-17T18:20:00.005+02:00

Enmarcado dentro dos actos previos ao acto principal da Refundación da esquerda que se desenvolverá o 5 de xuño de 2010, O Consello Comarcal de Ourense de Esquerda Unida desenvolveu un acto que resultou ser un éxito de participación onde un centenar de cidadáns e cidadás de esquerdas debateron sobre o ilusiónante proceso da Refundación da esquerda.

O acto no que participaron persoas individuais e diversos colectivos, como a área de Medio Ambiente de CCOO en Ourense, a Plataforma en Defensa da Sanidade Pública ou a asociación de cine Padre Feijó, descorreu nun ton moi unitario e positivo, nas intervencións da Coordinadora Nacional de Esquerda Unida, Yolanda Díaz, e do Coordinador Comarcal de EU Ourense, Jose Manuel González, quedou claro que a intención de Esquerda Unida e lanzar un proceso de converxencia, aberto e plural no que se dean a man a esquerda política e social para dar unha resposta alternativa e transformadora ao pensamento único neoliberal.

Ao finalizar as intervencións desenvolveuse un animado coloquio coa participación de a lo menos unha ducia de persoas que desenvolveron importantes reflexións para enriquecer o proceso de Refundación da esquerda na Galiza.

Esquerda Unida e a CUT desenvolven unha produtiva xuntanza en Compostela

2010-05-07T18:11:00.001+02:00

Esquerda Unida prosigue a lanzar o proceso de Refundación de Esquerda na Galiza. Nesta ocasión xuntáronse unha representación de ambas as dúas Executivas, por parte de Esquerda Unida participaron a súa Coordinadora Nacional, Yolanda Díaz, e César Santiso, Secretario de Organización, mentres que na delegación da Central Unitaria de Traballadores/as (CUT) estiveron o seu Secretario Xeral, Ricardo Castro, e Manolo Besteiro.

A delegación de Esquerda Unida explicou o proceso de Refundación da esquerda que se está a desenvolver e a importancia que ten que todas as organizacións anticapitalistas participen nel, xa que logo, tratase dun proceso aberto e dinámico na procura de atopar a converxencia de persoas, colectivos e organizacións que sexan quen de acadar unha esquerda alternativa e transformadora que faga fronte ao pensamento único neoliberal.

Pola súa banda a CUT explicou o seu traballo a prol de crear un fronte común que traballe na elaboración dun manifesto común que denuncie que o actual sistema non serve e que teña a suficiente forza como para facer visible a sociedade as inxustizas e incoherencias do sistema capitalista e a grande necesidade de desenvolver unha folga xeral na Galiza para parar ao capital.
Ambas organizacións salientaron a súa ampla coincidencia tanto no análise da situación como na necesidade de que as forzas da esquerda anticapitalista se unan para facer unha fronte común que loite por transformar a sociedade. E decidiron manter novas xuntanzas para seguir a traballar pola consecución don fronte amplo de esquerdas que teña a suficiente forza como para plantar cara ao capital.

Grande Éxito participativo na Asemblea aberta de Refundación comarcal en Vigo

2010-05-06T23:11:00.000+02:00

Esquerda Unida ven de desenvolver unha exitosa asemblea aberta na comarca de Vigo. Ao redor dun centenar de persoas entre afiliados, simpatizantes e colectivos invitados participaron na Asemblea onde se elixiu novo Consello Comarcal quen nomeou a Román Alonso Coordinador Comarcal.

A Coordinadora Nacional, Yolanda Díaz, desprazouse a Vigo para animar o proceso de Refundación da esquerda e apoiar as mobilizacións sindicais do día 2 contra a reforma das pensións.

No documento político, sometido a debate e nas numerosas intervencións tanto de afiliados como de representantes de colectivos invitados como Esquerda Anticapitalista, CUT ou ATTAC, destacouse que a violenta ofensiva desenvolvida nestes últimos anos contra os dereitos dos traballadores e do pobo (directiva das 65 horas, fiscalidade regresiva, retroceso nos servizos públicos, etc), os ataques ao réxime democrático e à soberanía dos pobos (tratado de Lisboa, submisión na OTAN) deben ter na loita de masas, destacando a loita dos traballadores, un factor determinante para combater e enfrontar a ofensiva neoliberal e unha contribución para a elevación da súa conciencia social e política.

Abordáronse tamén os obxectivos centrais da política comarcal e municipal tales como decrecemento sostible, urbanismo coherente, participación cidadá, vivendas sociais, austeridade ou defensa dos servizos públicos sen privatizacións ás que tan propensos se amosan os partidos do sistema.

Unha parte importante das intervencións ocupouse do proceso de refundación no que se atopa inmersa Esquerda Unida.

No documento de autoxestión e organizativo valouse o importante aumento afiliativo ocurrido na comarca nos derradeiros anos, o que vai permitir a multiplicación de candidaturas da esquerda nas vindeiras eleccións municipais.

A valoración final desta Asemblea Comarcal é moi positiva e demostra o constante crecemento e implantación que Esquerda Unida está a experimentar na comarca viguesa. Por outra banda o desenvolvemento da dita asemblea e a participación de persoas e colectivos alleos a organización demostra que o proceso de Refundación da esquerda galega é factible e necesario.

Xuntanza coa Fundación 10 de Marzo

2010-05-04T16:20:00.003+02:00

Esquerda Unida ven de manter unha xuntanza de traballo coa directiva da Fundación 10 de Marzo ao obxecto de avanzarlle as claves do proceso de Refundación da esquerda na Galiza, que está a desenvolver a nosa organización.

Este encontro encádrase na rolda de contactos que está a ter Esquerda Unida co tecido asociativo do país para avanzar nun novo proceso de converxencia da esquerda.

Unha delegación de Esquerda Unida composta por Yolanda Díaz, Coordinadora Nacional, César Santiso, responsable de Organización, e Henrique González, responsable de Economía e Traballo, avanzará coa directiva da Fundación 10 de Marzo os contidos do proceso, os obxectivos e o desenvolvemento dun proceso político, social e cultural que abrangue a ambiciosa tarefa de avanzar na Refundación da esquerda no noso país.

Nas diferentes reunións mantidas ate o de agora, Esquerda Unida achega un método participativo e plural e uns contidos de transformación social, na procura de conquerir a superación da fenda que hoxendía existe entre a esquerda social e a representación política da esquerda e que gravita de xeito oneroso sobre as posibilidades de cambio social emancipador para a nosa cidadanía.

O obxectivo do proceso da Refundación da esquerda é dotarmos dunha ferramenta nova quen de pular pola construción dunha realidade política, social e cultural distinta, quen de expresar un novo contrato social que garanta emprego estable e con dereitos, acceso a unha vivenda digna, a preservación do noso territorio nunha clave sustentable e maila afirmación dos nosos dereitos nacionais.

Fronte a inaninade das máis das políticas que desenvolve a oposición, fai falla artellar de maneira participativa e plural un suxeito que exprese os intereses da maioría social deste país nunha clave anticapitalista, republicana e federal. Deste proxecto depende non darlle ao PP, situado case na órbita dos neo-con, outra quincena de anos no goberno con políticas contrarias aos intereses maioritarios da nosa sociedade.

EU continua a súa rolda de contactos co tecido social galego presentando o proceso de Refundación da esquerda á asociación cultural Fuco Buxán

2010-05-03T16:12:00.003+02:00

Esquerda Unida e a Asociación Cultural Fuco Buxán ven de manter unha xuntanza na que a delegación de EU, formada pola Coordinadora Xeral, Yolanda Díaz, e o responsable da Secretaría de Organización, Cesar Santiso, presentaron a Xunta Directiva de Fuco Buxán as liñas base do proceso de Refundación da esquerda que se está a desenvolver na Galiza.

A devandita xuntanza desenvolveuse dentro da rolda de encontros que Esquerda Unida está a manter con diferentes entidades e asociacións do país ao obxecto de avanzar no proceso de Refundación da esquerda, na procura de conquerir a superación da fenda que hoxendía existe entre a esquerda social e a representación política da esquerda.

Ambas organizacións recoñecen ter atopado un alto grado de coincidencia no análise da realidade social galega e a necesidade de pular pola construción dun pensamento alternativo e ilusiónante que sexa quen de plantar cara ao argumentario neoliberal TINA (There Is Not Alternative) que pretende facer crer a cidadanía que o sistema capitalista é a única solución, arrastrándoa ao pesimismo e o conformismo.

Yolanda Díaz explicou que o obxectivo do proceso da Refundación da esquerda é dotar a sociedade dunha ferramenta que sexa quen de pular pola construción dunha nova realidade que permita artellar de maneira participativa e plural un suxeito que exprese os intereses da maioría social deste país nunha clave anticapitalista, republicana e federal.

Pola súa banda César Santiso quixo deixar ben claro que este non é un proceso interno de EU, senón que pretende aglutinar a toda a esquerda transformadora que está convencida que outro mundo non só é posible senón que é necesario, xa que logo, a intención non é outra que de desenvolver colectiva e participativamente un programa de acción político-social pragmático que atenda as necesidades reais da cidadanía e permita confluír a todas as forzas políticas e sociais alternativas.

Santiso explicou que a razón de que sexa Esquerda Unida quen lance o proceso non se debe mirar en clave electoralista, senón que se debe unicamente a que é a forza da esquerda anticapitalista con maior capacidade organizativa, a cal pon xenerosamente ao servizo deste ilusiónante proceso de Refundación.

Ambas organizacións coincidiron na necesidade que ten a esquerda de promover movementos asociativos que organicen a sociedade para que esta se decate de que existe outra realidade política, social e cultural. Precisamente, dentro deste contexto, a directiva da Asociación Fuco Buxán, valorou positivamente o proceso de Refundación sempre que se desenvolva dentro dun marco de respecto e compresión a diversidade política da Esquerda. Ao que o Secretario de Organización de Esquerda Unida respondeu expresando que ese é precisamente o espírito da Refundación da esquerda, un proceso onde todos os que pulen por transcender o sistema capitalista teñan cabida.

Esquerda Unida inicia coa organización sindical CCOO as xuntanzas con colectivos para presentar o proceso de Refundación da esquerda na Galiza

2010-05-02T16:02:00.002+02:00

A delegación de Esquerda Unida estivo formada pola Coordinadora Xeral, Yolanda Díaz, César Santiso responsable da Secretaría de Organización, Henrique González Lago responsable da Secretaría de Economía e Traballo e Alba Sánchez responsable da Secretaría da Xuventude. Mentres que a delegación do Sindicato Nacional de CCOO de Galicia estivo integrada por o Secretario Xeral, Xosé Manuel Sánchez Aguión, Daniel Costa, Adela Poisa e Emilio Fernández que ocupan respectivamente as secretarías de Acción Sindical, Política Social e Servizos e Afiliación.

A reunión mantida entre os representantes de ámbalas dúas Executivas serviu como inicio do lanzamento do proceso para a Refundación da Esquerda na Galiza, ao presentar formalmente EU o documento denominado “Para construír unha alternativa nacional e de esquerdas”.

O dito proceso, que está liderado por Esquerda Unida, busca a creación dun marco apropiado para que a sociedade alternativa e transformadora galega, sexa quen de reorganizarase e reactivarse na procura de rachar co discurso neoliberal único, coñecido como TINA (There Is Not Alternative), no que se trata de convencer a cidadanía que non hai alternativa.

No encontro, levado a cabo nun ton de cordialidade, analizáronse diferentes cuestións relativas á situación social e económica do noso país, recoñecendo ambas delegacións ter atopado un alto grado de coincidencia no análise socioeconómico do pais.

Jose Manuel Sánchez Aguión declarou que Esquerda Unida, aínda que está fora do parlamento, sigue a ser unha referencia para a esquerda galega. Yolanda Díaz pola súa parte expresou que Esquerda Unida comprende e apoia o dialogo social que desenvolve CCOO.

Ambas delegacións resolveron manter reunións periódicas para, dende a independencia de cada organización, atopar medidas comúns que posibiliten dar unha saída social a crise e loitar xuntos na defensa do público, xa que logo, o goberno do PP está a demostrar que pretende impor unha política privatizadora e antisocial.

Rolda de Prensa para presentar o chamamento a Refundación da esquerda

2010-05-01T15:06:00.003+02:00

O 11 de decembro de 2009 unha representación da Executiva Nacional de Esquerda Unida fixo público, en rolda de prensa, o documento "Para construír unha alternativa nacional e de esquerdas", co que se lanza o proceso para a refundación da esquerda na Galiza. Previamente a presentación pública a organización política mantivo unha xuntanza con CCOO dando inicio a unha rolda de contactos con os diferentes axentes sociais, políticos, económicos, organizacións ecoloxistas, feministas, pro dereitos humanos e culturais que se prolongará ao longo dos próximos meses por toda a xeografía galega. Así na primeira metade do ano iniciarase o proceso para a refundación da esquerda cun gran acto públcio en Compostela coa participación de importantes persoeiros do mundo da cultura galega.

Os ditos encontros pretenden facer ver as distintas organizacións a importancia de que contribuían no proceso denominado refundación da esquerda. Un proceso que segundo explicou a Coordinadora Xeral, Yolanda Díaz, vai moito máis alá dun intento de mellorar resultados electorais, xa que logo, o que se pretende e dotar a sociedade dun instrumento que demostre que si se poden cambiar as cousas, en contraposición do que nos quere facer ver o mensaxe neoliberal.

Díaz recoñeceu que, en Galiza, a xente de esquerdas atópase derrotada despois da decepción que supuxo o goberno bipartito, pero insistiu en que para combater o avance da dereita "temos que convencer as miles de voces críticas de que si se absteñen nada se poderá facer", porque en realidade "somos imprescindibles", xa que "existe unha gran demanda de esquerda neste país", dixo.

Así pois atopámonos nun proceso no que se pretende que as xentes de esquerdas realicen unha reflexión profunda na que se desvelen os nosos erros e se acade unha liña de pensamento que combata ao pensamento único neoliberal. E dicir temos que “repensar” a esquerda e preguntarnos que facer na Galiza do século XXI para levar a cabo unha política que enxalce valores como xustiza, igualdade de oportunidades, liberdade, solidadaridade ou sustentabilidade a través da honestidade política e rexeneración democrática.

Este proceso, como explicou o responsable da Secretaría de Organización, César Santiso, pretende acercar a política a cidadanía mediante un debate aglutinador no que todos os pensamentos de esquerdas alternativos e transformadores se sintan incluídos e que permita a sociedade participar activamente nos eidos de decisión mediante a creación de fluxos de información que transcorran de abaixo a enriba. A refundación pretende ser un proceso participativo, por iso desenvolveranse foros e charlas-coloquio en todas as comarcas galegas, coa intención de que os cidadáns e cidadás poidan debater libremente.

Obviamente será un proceso complexo e complicado, especialmente difícil na Galiza ao non dispor Esquerda Unida de representación parlamentaria. Estamos a falar dun proceso que comeza hoxe pero que non ten data de remate, xa que logo, é unha labor moi grande a que temos que acometer, nembargantes, os homes e mulleres de Esquerda Unida afrontamos este proceso cheos de ilusión e optimismo, pois estamos plenamente convencidos de que outro mundo non só e posible senón que é necesario.

Chamamento para a Refundación da Esquerda.

2010-05-01T11:54:00.001+02:00

Para construirmos unha alternativa nacional e de esquerdas.

A Esquerda foi unha esperanza para millóns de persoas durante décadas. Foi e segue a ser unha garantía de que outro mundo é posible. Pero a Esquerda vén de sufrir unha prolongada erosión que non só se reflicte no seu retroceso electoral. A cidadanía non participa nas decisións importantes e o tecido asociativo é cada vez máis feble.
Numerosos foron os erros políticos e non os queremos ignorar. Mais o neoliberalismo non só creou unha enorme precariedade laboral e unha terrible destrución medioambiental, non só alongou o tempo de traballo á custa do tempo reservado a todo o demais. Asemade, mantivo a división sexual do traballo, obrigando ás mulleres a sobrevivir con xornadas dobres e triplas. Segmentou a inmensa maioría da cidadanía, e moi en especial ás traballadoras e traballadores, ao fomentar a competencia entre nós, atomizándonos, transmitindo a sensación de que somos os únicos e as únicas respondables dos males que lle doen ao mundo, de que non hai alternativa á actual orde das cousas.
O neoliberalismo entrou en crise mais aínda non morreu, e hai serios intentos de recompoñelo. As súas receitas económicas, a súa influencia ideolóxica e o seu modelo de civilización atópanse á defensiva.
Isto abre novas oportunidades para aquelas e aqueles de nós que cremos nunha convivencia máis xusta e solidaria, nun modelo económico acorde coas necesidades das persoas e do medio ambiente, na posibilidade e na necesidade dunha sociedade distinta. Nalgúns países esta situación está a producir converxencias esperanzadoras entre todas as familias e sensibilidades da Esquerda. En América Latina estase a fundar un novo ciclo histórico.

Son procesos complexos nos que se teñen que abordar os desencontros do pasado, os enfrontamentos entre o reformismo e o anticapitalismo máis explícito, entre a cultura da intervención directa e as formas máis institucionais da participación política. Mais son procesos que espertan esperanzas nun mundo mellor entre amplos sectores da poboación.

Chegou a hora de pórmos en marcha este proceso no noso país. Malia a fragmentación da Esquerda, do desencanto e da desmobilización social, o potencial democrático da sociedade galega segue a ser enorme. Baixo a casca institucional e da cultura política oficial, da corrupción e da manipulación informativa, existen amplos espazos nos que a solidariedade, os valores de xustiza social, de igualdade de xénero, de honestidade e transparencia seguen sendo innegociables. As loitas e mobilizacións contra a guerra, as protestas pola marea negra do Prestige, a folga xeral de 2002 contra o “decretazo”, as loitas obreiras no metal, as de “Galiza non se vende” ou na defensa do galego, dan conta dos devanditos espazos alternativos. Moitas persoas que habitan estes espazos proclaman que é necesario construír unha orde social e económica máis xusta, unha
civilización máis pacífica e cooperativa no planeta, un sistema de traballo que dignifique as persoas no canto de destruílas. Afirman que o colapso ambiental tense que abordar dunha maneira distinta á que ditan as leis do interese e da rendibilidade privadas, que é posible construír unha sociedade máis igualitaria entre mulleres e homes. Neles e nelas latexa a convicción de que é necesario crear unha sociedade distinta á capitalista.

Ben, pois este é o momento axeitado para darmos un paso de tal natureza. O modelo económico e produtivo inaugurado hai varias décadas xa tocou fondo. O paro vai en aumento até rozar o 20% da poboación activa malia as sucesivas reformas laborais. É un modelo produtivo incompatible cos obxectivos que se marcou a humanidade para afrontar o cambio climático, con calquera forma avanzada de xustiza social, coa dignificación do traballo e coa eliminación da dominación do home sobre a muller. A súa cultura política, fortemente bipartidista, alimenta a corrupción e o suborno. O seu modelo económico, baseado na renda financeira e inmobiliaria, alimenta o poder da banca sociedade, fomenta a cultura do diñeiro fácil fronte ao traballo produtivo, a especulación fronte ao esforzo recoñecido.
Correspóndenos comezar un amplo e capital proceso que permita darlle a este desexo, a esta necesidade de cambio unha expresión política, cultural e organizativa. As e os asinantes deste Chamamento comprometémonos a traballar para que todas as persoas, organizacións e grupos activos que nos reclamamos da Esquerda comecemos a converxer nun espazo común de deliberación e aprendizaxe colectivo. Producir dende o fermento de abaixo, recollendo das diferentes expresións do conflito social coñecementos e forzas para aglutinar un novo suxeito político e social.
Comprometémonos a xuntarnos nos barrios, nos centros de traballo, nas nosas vilas e cidades. Comprometémonos a formar foros e mesas territoriais, foros temáticos e sectoriais para a refundación da Esquerda, espazos nos que poñernos de acordo sobre como abordar os grandes e os pequenos problemas que nos afectan, para tentar solucionalos e ir definindo un novo proxecto político galego federal, republicano, feminista e socialista. Espazos que teñen que ser plurais, mais comprometidos cun proxecto solidario para todo o Estado, xerando algo máis cunha suma de organizacións, núcleos e iniciativas xa existentes. Espazos, en fin, nos que todas e todos podamos sumar e aproveitar os esforzos do pasado, mais tamén fomentar as iniciativas innovadoras.
A refundación tense que facer a partir da nosa historia e identidade nacional propias, recoñecendo a morfoloxía específica da nosa estrutura social e coa determinación de enfrontarmos unha inserción periférica e subordinada na construción do Estado. O pobo galego é un suxeito político que ten que empregar o dereito de autodeterminación para prover de maneira libre a súa condición política e o seu desenvolvemento económico, social e cultural. Para semellante tarefa, precisa achar unha nova ferramenta política e social, que lle dea continuidade as loitas labregas e obreiras que configuran a mellor historia da nosa nación.
Chega o tempo de artellar unha grande converxencia das forzas do traballo, dos movementos sociais e da cultura para ser quen de construírmos unha alternativa nacional e de esquerdas que atenda os diversos e plurais suxeitos que no noso país pulan pola súa transformación radical.
O noso obxectivo é crearmos espazos de participación cidadá dentro e fóra do traballo, núcleos de poder organizado para que as persoas poidan trasladar de maneira directa as súas necesidades ás institucións, aos medios de comunicación, aos centros de poder político local, nacional ou estatal. O noso obxectivo é amosarlle a toda a sociedade que é posible e que é mais efectivo atender aos problemas de forma cooperativa, que non é necesario facelo competindo e atomizándonos. O noso obxectivo é que a cidadanía lle arrinque espazos aos intereses corruptos e endogámicos, á lóxica insaciable do capital, aos intereses das empresas multinacionais. O noso obxectivo é a superación das distintas xerarquías que feren hoxe a nosa sociedade, incluídas as xerarquías de xénero sobre as que se sustenta todo tipo de violencias contra as mulleres.

Nós propomos facelo utilizando medios democráticos, denunciando e elaborando solucións alternativas, creando unha nova cultura republicana na que o de todos e o de todas estea por riba dos intereses excluíntes. Queremos que a cidadanía participe de xeito activo neste proceso abrindo a perspectiva dunha sociedade distinta, máis xusta e sustentable para todas e todos nós, para as nosas fillas e os nosos fillos; unha sociedade na que de maneira real se cumpran e se fagan cumprir os dereitos humanos, incluídos os dereitos sociais, para todas e todos os habitantes do planeta. O noso obxectivo, en resumo, é que a nosa xeración vaia construíndo unha sociedade moito máis xusta, solidaria e sustentable, unha sociedade socialista para o século XXI.