Un Ateneo Ferrolán ateigado de público demostra que “os tempos son chegados, o pobo quere esquerdas“

O acto de refundando a esquerda no Ateneo Ferrolán supuxo todo un éxito de público e, aínda máis importante, de participación. Preto de 150 persoas ateigaron o salón de actos do Ateneo para participar na charla–coloquio encol da refundación da esquerda, que se desenvolveu en Ferrol a finais de maio.

Presentou o acto Vicente Couce, loitador de sempre nas ringleiras da rebeldía que quer xustiza e dignidade, para facer unha breve introdución do que se pretende ao propiciar esta actividade. A refundación como ferramenta para producir unha nova converxencia política, social e cultural, quen de artellar unha alternativa social para a maioría traballadora do país.

Logo a disertación correu a conta de Pepe Dobarro, catedrático de filoloxía galego-portuguesa, que expuxo nun ton sinxelo e directo o que son as mil e unha conversas e desacougos, iras e demandas do país invisible; país de activistas sociais e culturais, sindicalistas e loitadores que sosteñen loitas de cote que non atopan correspondencia no país oficial, o das instituciones e o DOG; país invisible porque as súas necesidades e intereses quedan ocultos, prisioneiros dos intereses dun país oficial cada día máis inxusto e insustentable.

O outro convidado, o profesor de pedagoxía Herminio Barreiro, non puido asistir a causa dun problema de saúde de última hora, do que afortunadamente se recupera.

Hai que rexistrar unha ampla nómina de intervencións dun público crítico e esixente, que reclamou de maneira coral a necesidade de conformar unha ferramenta quen de aglutinar as tradicións políticas e ideolóxicas da esquerda para producir un novo suxeito político e social plural e alternativo.

Consignar algunhas intervencións que fixeron unha xeneoloxía crítica dos erros cometidos polas diferentes esquerdas, coa finalidade de aprendermos deles e producir unha acción colectiva que prime os moitos elementos e cuestións que compartimos por riba das lexítimas e necesarias diferenzas.

Pediuse polo público xenerosidade para acadar un programa de actuación alternativo, quen de irmos a raíz dos problemas, coa radicalidade crítica que se funda no traballo cotián nos conflitos sociais que produce o capitalismo.

No debate xurdiu a dicotomía entre o país oficial e o país invisible, país invisible e real cuxas arelas e problemáticas quedan agochadas polos intereses espúreos do país oficial, país secuestrado polos donos do capital.

Houbo un acordo unánime nas intervencións no senso de conxurármonos todas e todos para neste proceso alicerzar esperanza, radicalidade crítica e traballo arreo a prol doutra Galicia posible.